Tekst i napisy na łuku

Dodawanie tekstu

Wybierz „Tekst” w bibliotece kształtów i umieść go. W polu „Tekst” po prawej wpisz, co ma tam być napisane. Ustawienia poniżej:

• „Czcionka”: dostępnych jest siedem krojów: Multilanguage, Sans, Serif, Script, Monospace, Rounded i Stencil (litery z prostych linii). Nowy tekst zaczyna w kroju Sans. Polskie litery, takie jak ą, ę, ł, ż, a także litery z akcentami i znak € są w każdym kroju. Do tego dochodzą Twoje własne czcionki, zobacz niżej Twoje czcionki.
• „Wielkość liter”: jak duże są litery, patrząc z góry. „Wysokość” ustawia, jak są grube.
• „Wysokość”: jak daleko napis wystaje z powierzchni.
• „Skos”: zaokrągla krawędzie liter, żeby wyglądały łagodniej. „Segmenty” decydują, w ilu krokach.
• Rozmiar: długość i szerokość wiersza ustawiasz jak przy każdym kształcie. Przeciągnij uchwyty albo wpisz wymiary.
• „Rozciągnij litery do ramki”: na początku wyłączone: litery zachowują proporcje i stoją na środku ramki, więc ramka rozciągnięta szerzej lub głębiej, niż potrzebuje słowo, zostaje większa od liter. Włącz to, a litery zostaną rozciągnięte na całą ramkę w obu kierunkach: wielką literę można obniżyć albo zwęzić, jak w Tinkercadzie. Dotyczy to prostego tekstu. Tekst na łuku ma własną wielkość liter.

Tekst jest na początku jedną bryłą. Jeśli chcesz obrabiać litery osobno, kliknij „Rozdziel części”. Wtedy każda litera jest osobnym kształtem.

Krawędzie tekstu też można fazować albo zaokrąglać, prostego i na łuku, zobacz Łamanie krawędzi i drążenie brył. Używaj małych rozmiarów, takich jak od 0,2 do 0,5 mm, bo kreski liter są wąskie.

Twoje czcionki

Oprócz siedmiu wbudowanych krojów możesz użyć dowolnej własnej czcionki: pliku czcionki z komputera albo, w Chrome i Edge, czcionki zainstalowanej na komputerze. Wybierz „Własne czcionki …” na dole listy „Czcionka”. Otworzy się okno „Własne czcionki”.

• „Wybierz plik czcionki …” przyjmuje plik TrueType (.ttf), OpenType (.otf) albo WOFF (.woff). Plik możesz też po prostu przeciągnąć do okna.
• W Windows zainstalowane czcionki są w folderze Czcionki (C:\Windows\Fonts). Okno wyboru plików w przeglądarce go ukrywa. Otwórz go zamiast tego w Eksploratorze i przeciągnij czcionkę do okna „Własne czcionki”. Czcionki zainstalowane tylko dla Ciebie są w %LOCALAPPDATA%\Microsoft\Windows\Fonts, który okno wyboru plików pokazuje. Na Macu czcionki są w /Library/Fonts i ~/Library/Fonts.
• „Czcionka z komputera …” pokazuje listę czcionek zainstalowanych na komputerze. Za pierwszym razem przeglądarka zapyta, czy layerling może je odczytać. Pole wyszukiwania szybko znajduje czcionkę, a kliknięcie ją bierze.

Jeśli zaznaczony jest tekst, od razu dostaje nową czcionkę. W przeciwnym razie czcionka pojawia się na liście „Czcionka” w grupie „Własne czcionki”, a „Użyj” w oknie nakłada ją na zaznaczone teksty. Własne czcionki działają jak wbudowane: tekst na łuku okręgu, fazki i zaokrąglenia krawędzi oraz eksport STEP działają tak samo. Litery, których czcionce brakuje, są brane z kroju Sans.

Wypukły czy grawerowany

• Wypukły: postaw tekst na powierzchni i zgrupuj go z bryłą. Wyrośnie z niej jako relief.
• Grawerowany: przełącz tekst na „Otwór”, wsuń go trochę w powierzchnię i zgrupuj z bryłą. Litery zostaną wtedy wygrawerowane.

Aby umieścić napis na bocznej ścianie, najpierw połóż na niej płaszczyznę roboczą, zobacz Widok i płaszczyzna robocza.

Kontur, sylwetka i poszerzenie

Tekst nie musi być budowany jako wypełnione litery. „Wypełnienie” we właściwościach oferuje ten sam wybór co Tinkercad:

• „Wypełnione”: litery takie, jakie są.
• „Kontur”: linia wzdłuż konturu liter, w połowie wewnątrz, w połowie na zewnątrz.
• „Linia zewnętrzna”: linia wokół liter od zewnątrz.
• „Linia wewnętrzna”: linia po wewnętrznej stronie liter.

Po wybraniu linii tuż pod listą pojawiają się dwa ustawienia: „Szerokość linii” ustawia grubość linii, a „Narożniki” to, jak obchodzi narożniki („Zaokrąglone”, „Ścięte” albo „Ostre”). Rzadsze ustawienia są w „Więcej”: „Sylwetka (bez otworów)” pomija otwory w literach O, A albo e, a „Szerszy (baza do druku wielokolorowego)” zostawia litery wypełnione i pogrubia je dookoła o szerokość linii. Stykające się litery zrastają się w jeden kawałek.

Przy linii zewnętrznej, linii na środku albo poszerzeniu prostokąt otaczający tekstu rośnie, a litery zachowują rozmiar. „Skos” i „Segmenty” istnieją tylko dla wypełnionych liter.

Warstwy i plakietki z imieniem

Plakietka z imieniem do druku wielokolorowego to tekst w warstwach: litery na górze, pod nimi ten sam tekst trochę szerszy w drugim kolorze, a na dole płytka bez otworów w trzecim. layerling robi ją jednym kliknięciem:

• Nowa plakietka: wybierz „Plakietka z imieniem” w bibliotece kształtów i umieść ją. Ma napis „Imię” białymi literami na czerwonym obrzeżu i ciemnej płytce.
• Z tekstu: zaznacz tekst i kliknij „Utwórz warstwy” na górze jego ustawień.

Wszystkie ustawienia plakietki są na karcie „Plakietka z imieniem”, na górze ustawień:

• „Tekst” i „Czcionka”, także własne czcionki. Plakietka rośnie razem z napisem.
• „Wielkość liter”: jak wysokie są wielkie litery, w mm. Wszystkie warstwy podążają za tym i zostają wyrównane.
• „Warstwy”: jeden wiersz na warstwę, od góry w dół. Każdy wiersz ma kolor (kliknij kolorowy kwadrat), to, o ile warstwa jest szersza od liter, jej wysokość oraz „Bez otworów”, co wypełnia otwory w literach takich jak O i A. „Narożniki” ustawia, jak szersza warstwa obchodzi narożniki liter: „Zaokrąglone”, „Ścięte” albo „Ostre”. Najwyższy wiersz to same litery. + dodaje warstwę na dole, – usuwa dolną warstwę. Plakietka ma od dwóch do sześciu warstw.
• „Otwór na kółko do kluczy”: daje dolnej warstwie prosty występ z zaokrąglonym końcem i otworem na kółko do kluczy. Występ rośnie razem z otworem. Otwór 3 mm, domyślny, daje występ szeroki na 6,5 mm, wystający na 6,75 mm, z brzegiem otworu 2 mm od krawędzi dolnej warstwy. Wybierz „Średnica otworu” i „Strona”: „Lewa”, „Prawa” albo „Góra”. Otwór przechodzi przez każdą warstwę, której dotyka, a występ przesuwa się, gdy zmieniasz napis, wielkość liter albo czcionkę.
• „Krawędź liter”: zaokrągla albo fazuje górną krawędź liter na najwyższej warstwie, tak jak wykańcza się wydrukowaną plakietkę: „Brak”, „Zaokrąglenie” albo „Fazowanie”, z „Rozmiar krawędzi” (na początek 0,4 mm, najwyżej tyle, ile wysokość warstwy). Działa dla każdej czcionki i słowa. Krawędź jest częścią siatki liter, więc narzędzie krawędzi bierze taki tekst jako siatkę, co przy tak drobnym tekście jest ciężkie. Wybierz krawędź tutaj.

Każdą zmianę widać od razu. Plakietka jest zestawem: porusza się jako całość, a każda warstwa zostaje osobną bryłą we własnym kolorze, tak jak slicer potrzebuje ich do druku wielokolorowego. Aby zaokrąglić albo ściąć krawędzie jednej warstwy, kliknij „Edytuj zestaw” i wybierz warstwę, zobacz Łamanie krawędzi i drążenie brył.

Plakietki z ikoną

Plakietka z ikoną to ta sama plakietka, ale z ikoną SVG zamiast liter: serce, chmurka, logo klubu. Ikona na górze, pod nią ten sam kontur trochę szerszy w drugim kolorze, na dole płytka bez otworów.

• Nowa plakietka z ikoną: wybierz „Plakietka z ikoną” w bibliotece kształtów. Otworzy się małe okno: kliknij „Przeglądaj…”, wybierz plik SVG, PNG albo JPG, sprawdź obraz, wpisz „Szerokość (mm)” ikony i kliknij „OK”. Plakietka stanie na środku płyty, w tych samych warstwach co nowa plakietka z imieniem.
• Z bryły ze szkicu: zaimportowany SVG albo narysowany szkic ma „Utwórz warstwy” na górze swoich ustawień.

Karta „Plakietka z ikoną” na górze ustawień zawiera:

• „Inny plik…”: kładzie na plakietkę ikonę z innego pliku (SVG, PNG albo JPG). Warstwy i szerokość zostają bez zmian.
• „Szerokość”: jak szeroka jest ikona na górze, w mm. Wszystkie warstwy podążają za tym i zostają wyrównane.
• „Warstwy”: wiersze jak przy plakietce z imieniem: kolor, o ile szersza, „Narożniki”, wysokość i „Bez otworów”, + i –, od dwóch do sześciu warstw. Najwyższy wiersz to sama ikona.
• „Otwór na kółko do kluczy”: jak przy plakietce z imieniem: otwór na kółko do kluczy przez każdą warstwę, z występem z zaokrąglonym końcem na dolnej warstwie, poza ikoną. „Średnica otworu” i „Strona” wybierają jego rozmiar i miejsce. Występ jest robiony pod kontur ikony, więc przy bardzo poszarpanej ikonie sprawdź, gdzie styka się z płytką.
• „Liczba”: ile plakietek chcesz, od 1 do 100. „Tyle, ile się zmieści” wylicza to z płyty drukarki wybranej w ustawieniach, dla małych logo cała płyta. Przycisk poniżej je tworzy, co 5 mm, ułożone na środku płyty. Pierwsza to sama plakietka.

SVG potrzebuje zamkniętych konturów. Rysunek z samych otwartych linii nie może stać się plakietką. Bryła ze szkicu, której wypełnieniem jest linia, zachowuje to: ikoną jest powierzchnia tej linii.

Obraz (PNG albo JPG) zostaje obrysowany konturem, a podgląd pokazuje kontur. W „Obrys z” wybierasz, czy ikoną ma być „Ciemnej części”, czy „Jasnej części”. Na początku jest to część, która nie jest tłem. Przezroczyste piksele nigdy nie należą do ikony. SVG, który zawiera tylko jeden obraz, tak jak Inkscape zapisuje zaimportowaną bitmapę, jest obrysowywany tak samo. Kontur podąża za pikselami, więc mały obraz daje poszarpaną krawędź. Najlepiej działają obrazy od kilkuset pikseli w górę. „Inny plik…” bierze tę część obrazu, która nie jest jego tłem.

Kody QR

Kod QR zamienia tekst lub adres strony we wzór, który odczytuje aparat telefonu: link do twojego sklepu na tabliczce, nazwa Wi-Fi na podkładce, numer telefonu na breloku.

Wybierz „Kod QR” w bibliotece kształtów. Otworzy się okno; kursor stoi już w polu tekstowym:

• „Tekst lub adres”: co mówi kod. Enter tworzy kod, Shift+Enter zaczyna nowy wiersz. Pod polem widać, ile miejsca jest zajęte; polskie litery i inne znaki specjalne zajmują dwa bajty. Gdy tekst jest za długi, pole o tym powie.
• „Korekcja błędów”: L, M, Q lub H. Wyższy poziom da się odczytać, nawet gdy część kodu jest brudna lub porysowana (L około 7 %, M 15 %, Q 25 %, H 30 %), ale dla tego samego tekstu potrzebuje więcej modułów, więc każdy moduł jest mniejszy. Na początku wybrane jest M.
• „Wykonanie”: „Tylko kod” buduje sam kod, wysoki na 4 mm. „Wypukły na płytce” stawia go na wysokość 1 mm na białej płytce grubości 3 mm, jako pakiet dwóch kolorów, żeby druk wielokolorowy wydrukował kod ciemno, a płytkę jasno. „Grawerowany” wycina kod na 1 mm w płytce.
• „Rozmiar według”: wpisz „Szerokość” całego kodu (na początku 40 mm) albo rozmiar jednego modułu; druga liczba jest podana poniżej. Moduły mniejsze niż 0,8 mm dostają ostrzeżenie. To reguła orientacyjna dla dyszy 0,4 mm, nie gwarancja: znaczenie mają drukarka, materiał, kolory i telefon.
• „Strefa ciszy (4 moduły)”: skanery potrzebują wokół kodu pustego marginesu o szerokości czterech modułów. Na płytce margines jest częścią płytki; wyłącz go tylko wtedy, gdy płytka leży na większej jasnej powierzchni. Sam kod nie ma własnego marginesu: zostaw wokół niego wolne miejsce.
• Wysokości: wysokość kodu, na płytce wysokość kodu lub głębokość grawerunku, oraz grubość płytki.

Podgląd pokazuje kod tak, jak zostanie zbudowany. „OK” stawia go na środku stołu.

Kod jest bryłą jak każda inna: przesuwaj go, obracaj, skaluj (szerokość i głębokość zostaw równe, inaczej kod się zniekształci), grupuj, albo zamień go w otwór i zgrupuj z własną częścią, żeby go w niej wygrawerować. Skalowanie skaluje cały kod; każdy moduł pozostaje kwadratowy.

Karta „Kod QR” na górze jego ustawień zawiera tekst. Zmień go i kliknij „Utwórz ponownie”: kod zostanie zbudowany od nowa tam, gdzie stoi, i tak szeroki, jak jest teraz. Korekcja błędów, strefa ciszy i wykonanie zostają takie, jak je wybrano; dla innych ustawień utwórz nowy kod z biblioteki.

Zeskanuj kod telefonem przed drukiem i jeszcze raz po nim. Najlepiej czyta się ciemne na jasnym; jasnego kodu na ciemnej płytce nie odczyta każdy telefon.

Tekst na łuku okręgu

Napis ma biec nie prosto, tylko wzdłuż krawędzi monety, pokrywki albo pierścienia? Do tego służy ustawienie „Na łuku”.

Gdy je włączysz, tekst biegnie wzdłuż okręgu. Wszystkie litery stoją na tej samej linii bazowej, tak równo jak w zwykłym tekście. Są cztery ustawienia:

• „Promień łuku” (od 5 do 500 mm): promień okręgu, po którym biegnie linia bazowa liter.
• „Wielkość liter”: jak wysokie są litery. Nie zależy już od szerokości kształtu.
• „Wzdłuż dołu”: przenosi tekst z góry okręgu na jego dół. Litery są wtedy zwrócone głowami do środka.
• „Do góry nogami”: odwraca tylko litery, żeby dało się je czytać z drugiej strony. Tekst zostaje na swoim miejscu na okręgu.

Środek okręgu to środek kształtu. Dlatego wyrównywanie działa jak zwykle: jeśli wyśrodkujesz tekst z walcem albo pierścieniem, siedzi na nim dokładnie współśrodkowo. Gdy pociągniesz uchwyt, promień i wielkość liter rosną razem, więc napis się nie zniekształca.